پاسخ به تهمت‌های بی‌شرمانه نازلی کاموری

نازلی کاموری،

من در سفرم و فرصت ندارم کل نوشته ات را جواب بدهم. ولی از تو میخواهم که به سرعت تهمت های ناجوانمردانه و بی پایه ات را درباره‌ی رابطه‌ی من با سفارت ایران در پاریس پس بگیری یا اینکه سندی برای آن نشان دهی.

به تو و بسیاری رفقا و همکاران دیگرت که این روزها با بیاخلاقی محض میخواهید من را به صرف عقاید مخالفم سنگسار شخصیتی کنید، توصیه میکنم که اگر خیلی از حرفها و استدلالهای من عصبانی هستید، سعی کنید آنها را با حرف و استدلال پاسخ دهید، نه با تهمتهای این چنینی.

رفتار شماها نشان میدهد که درست مثل رهبر جمهوری اسلامی از یم طرف آن قدر به حقانیت خود اطمینان دارید و از طرف دیگر آنقدر در پاسخ به استدلالهای افراد منتقد یا مخالفتان ضعیف هستید که برای از میان به در کردن او راهی جز تهمتهای بیپایه ندارید. فکر میکنید تخیل من قادر به تراشیدن چنین اتهامات ناجوانمردانهای علیه تکتک شما نیست؟

من بجای تهمت بی سند زدن به شما جوابتان را با استدلال میدهم و اگر هم لازم ببینم از تکتک شما بخاطر بهتانهای بیمدرکتان وکیل میگیرم و در دادگاههای مربوطه شکایت خواهد کرد.

شایعاتی که پخش می‌کنی همه دروغ است. من در تمام عمرم فقط دو بار پایم را در سفارتهای ایران در هر جای دنیا گذاشتهام. یکی حدود پنج سال پیش که نیکآهنگ کوثر من را برای دیدن فاضل لاریجانی به سفارت ایران در اتاوا برد. و یک بار هم در مرحله دوم انتخابات گذشته که به همراه مسعود بهنود و بهزاد بلور به سفارت ایران در لندن رفتم تا رای بدهم.

در نوامبر سال ۲۰۰۵ تنها یک بار به دعوت صاق خزاری که آن موقع سفیر ایران در پاریس بود به اقامتگاه سفیر (و نه سفارتخانه) در پاریس رفتم و بعد از آن نه تنها هیچ رفت و آمدی که هیچ تماسی هم با سفارت یا حتی با کارمندانش هم نداشتهام.

احتمالا منبع شایعهای که تو حتی جرات نداری بگویی از چه کسی شنیدهای هم آدم خیالپردازی مانند نوریزاده باید باشد.

در ضمن تو با رواج دادن شایعه هم مسوولیت حقوقی از شانهاات برداشته نمیشود. من چه پابلیک باشم یا نباشم، یک شخص حقیقیام و حقوقم دربرابر افترا و تهمت هیچ فرقی با حقوق دیگران ندارد. الکی ادای حقوقدانها را اینجا برای ما درنیاور لطفا.

من هرگز به تو نگفتم که نرفتنم به فلسطین بخاطر این است که اسراییلیها را ناراحت نکنم. این یک دروغ بزرگ است و من باور نمیکنم که تو با دوستت چنین رفتاری میکنی. (فکر کنم بهتر است دیگر اصولا با تو حرف نزنم که اینجوری دروغ و دول تحویل مردم ندهی!) دلیل نرفتن من به مناطق اشغالی این بود که دوست لیسا گلدمن که خودش عرب اسراییلی است قرار بود ما را ببرد به رامالله. ولی بعد که فهمید من ایرانیم گفت که تضمینی نیست که اصلا اجازه بدهند بروم یا اینکه اگر رفتم اجازه دهند برگردم به اسراییل تا به پرواز برگشتم برسم. گفت ریسکش خیلی خیلی زیاد است و نمیتواند ما را با خود ببرد.